Lyon – rijke ervaringen bij een bijzonder gezin
‘Verbondenheid met taal op de achtergrond’
In Frankrijk begon mijn avontuur in Lyon, en nog wel in de zeer geliefde wijk Croix-Rousse. Een artistieke wijk, gelegen op een heuvel, met prachtig uitzicht over de stad. Ik kwam terecht bij een liefdevol gezin met drie geadopteerde kinderen.
Het waren hardwerkende ouders die alles deden om hun kinderen een goed leven te bieden. Tegelijkertijd leken zij hun handen vol te hebben. Eén van die kinderen was in transitie, een ander zette zich op geheel eigen wijze af tegen de wereld, en de oudste vertrok naar Parijs om te studeren. Ondertussen worstelde een ouder met een beperkende ziekte.
Mijn Frans was in die periode nog redelijk beperkt, soms best belemmerend, maar meestal vonden we wel een weg. Gaandeweg vroeg ik me af:
‘Hoeveel taal is er eigenlijk nodig om je welkom te voelen?’
Natuurlijk helpt het wanneer woorden steeds gemakkelijker beschikbaar worden. Maar de basis zat hem in de onderlinge verbinding zonder woorden. Merkbaar tijdens kleine dagelijkse momenten, gezamenlijke maaltijden en de oprechte interesse in elkaars leven.
Er was ook ruimte om fouten te maken, woorden te zoeken en soms met handen en voeten duidelijk te maken wat ik bedoelde.
Op die manier begrepen we elkaar en er ontstond al snel een hechte band. Ik ging regelmatig met de vader op pad, we speelden een tennistoernooi bij de lokale vereniging, ik werd meegenomen naar hun tweede huis in Bourgogne en geïntroduceerd bij familie. Voor Fransen, die vaak wat gereserveerd zijn in hun privéleven, is dat geen vanzelfsprekendheid.
Savoir-vivre
Een hoogtepunt was zonder twijfel Pasen, toen de hele familie samenkwam op een landgoed in Bourgogne. Lange tafels, uitgebreid eten, goede wijn, speeches, genieten. Laat het organiseren van zulke bourgondische momenten maar aan de Fransen over – dat is werkelijk een kunst op zich.
Docent met smaak
Ondertussen volgde ik overdag lessen bij een taalinstituut in de stad. Daar trof ik zonder twijfel één van de beste taaldocenten die ik tijdens mijn reizen ben tegengekomen. Hij was bevlogen, uitstekend voorbereid en wist taal voortdurend te verbinden met het dagelijks leven.
In de lessen kwam regelmatig de Franse gastronomie, cultuur en politiek tot leven. Naast zijn werk als docent was hij thuis een bedreven kok. Zijn restaurantaanbevelingen bleken goud waard. Met ons hechte groepje in de klas zaten we telkens te lunchen op de meest bijzondere plekken. Dankzij hem ontdekten we verschillende plekken in Lyon die ik anders waarschijnlijk nooit had gevonden. Het maakte het leren van de taal tastbaar. De lessen liepen als het ware door in de straten, cafés en restaurants van de stad.
De kunst van de lunch
Wat mij daarnaast opviel, was de plek die de lunch inneemt in het dagelijkse leven. Waar in Nederland de middag vaak vooral efficiënt wordt georganiseerd, lijkt een lunch in Frankrijk veel meer een sociaal moment te mogen zijn. Tijd voor eten, gesprek en ontmoeting. Zelfs op een gewone werkdag. Ik heb niet het idee dat het leven daar minder druk was, maar, er werd wel zichtbaar ruimte gemaakt voor contact.
Lyon zelf heb ik ervaren als een bijzondere stad: levendig maar niet chaotisch, historisch rijk én culinair sterk. De Rhône die door de stad stroomt, en het Parc de la Tête d’Or – tot op de dag van vandaag één van de mooiste parken waar ik ben geweest.
Ik heb mogen ervaren waarom Lyon de gastronomiehoofdstad van Frankrijk wordt genoemd. De verschillende restaurants door de stad van topchef Paul Bocuse met ieder hun eigen stijl, passend bij de charme van de betreffende wijk.
Indrukwekkend.
