Integratietijd: vooruitgang door niets doen
“De spanning tussen wilskracht en overgave”
Het proces van bewustwording kenmerkt zich door fases van actie en rust.
Aankijken en loslaten.
Vernauwing en ruimte.
Het verloopt in een golvende beweging.
En die stroom laat zich niet forceren.
Als ik naar mijn eigen proces kijk is dit iets waar ik bij herhaling ‘in verzet’ ben gekomen.
Ideeën, visies, plannen, verlangens. Het gevoel: nu gaat het gebeuren.
Gas geven, sneller willen, ondernemen, actie en nog eens actie.
Voelen dat er een krachtige energie door wil,
terwijl de ramen en deuren van het lijf gesloten zijn.
Enerzijds een diepe levensenergie die erdoor wil,
anderzijds ook telkens weer een verzet.
Een weg willen uit de huidige staat,
omdat die op dat moment pijn doet.
Het vraagt daarmee vertrouwen, om in het proces te blijven.
Zeker als het lang duurt, terwijl het bij anderen lijkt te stromen.
Alsof zij moeiteloos verder bewegen en jij nog steeds op dezelfde plek staat.
De kunst van overgave
Ik heb jarenlang geforceerd voordat ik doorkreeg dat forceren totaal geen zin heeft.
Hoewel ik me hier inmiddels aardig van bewust ben, kan het me nog steeds overkomen.
In het creatieve proces waarin ik me nu begeef, komt dit heel mooi naar voren.
Op het moment van schrijven voel ik aan alles dat ik voor mezelf wil starten.
Het neerzetten van dit platform is daar onderdeel van.
Het bouwen van een website, schrijven van blogs, vinden van een fijne werkplek, enzovoorts.
Ik voel heel mooi dat ik me in een overgangsfase begeef.
Bij vlagen komt de creativiteit al heerlijk door en soms wil ik nog te snel.
Blogs laten zich niet schrijven door gehaastheid of op basis van kwantiteit.
Ze schrijven zich vanzelf als het juiste moment daar is.
En dat betekent nog steeds met regelmaat …
op de blaren zitten.
Kantelpunt
Of kunnen deze rustfases toch wel iets aangenamer zijn dan dat als je je eraan overgeeft?
Kun je ze leren waarderen?
Ik heb het lang als ‘noodzakelijk kwaad’ gezien, maar kan in dit proces van creatie heel mooi op de stroom meevaren.
De momenten steeds sneller herkennen waarin ik in een gehaaste, forcerende flow zit.
Waarin het leven niet meewerkt, maar tegen.
Om me er vervolgens aan over te geven.
Vaak helpt het om te vertragen.
In de natuur bijvoorbeeld.
En dan…
valt het stil.
Het lichaam vertraagt.
De energie zakt naar binnen.
De wil om te doen verdwijnt.
Wat overblijft is iets wat in onze maatschappij nauwelijks bestaansrecht heeft: integratietijd.
Misvattingen
Integratietijd is geen luiheid.
Geen stagnatie.
Tevens geen gebrek aan discipline.
En al helemaal geen teken dat je “achterloopt”.
Toch wordt het vaak zo ervaren. Zeker door mensen die diep innerlijk werk doen en tegelijkertijd een grote levensenergie, visie en drive hebben.
Het hoofd wil vooruit.
Het lichaam zegt: nu niet.
Die spanning kan pijnlijk zijn.
Waarom is integratietijd dan zo nuttig?
Dit is de fase waarin het systeem bijwerkt wat er innerlijk is verschoven.
Wat aangekeken is, wordt verwerkt. In het zenuwstelsel, je lichaam.
En dit heeft tijd nodig.
Het lichaam ‘ijlt’ namelijk na.
Hoewel het van buiten stil lijkt, gebeurt er van binnen dus van alles.
Als je het jezelf gunt om niets te doen, kan het zomaar zijn dat je tot inzicht komt.
Oude patronen lossen op, het lichaam herstelt, nieuwe inzichten mogen tevoorschijn komen.
De energie herschikt zich als het ware en er ontstaat ruimte.
Misschien dien je daarvoor eerst door de vernauwing te gaan.
Juist weer in de beleving van het stuk dat vroeger pijn gedaan heeft.
De paradox
Wat deze fase zo uitdagend maakt, is de paradox.
Juist wanneer je niets doet, ontstaat er iets nieuws.
In mijn eigen proces heb ik dit vaak opnieuw teruggezien.
Op dagen dat ik nauwelijks iets kan (fysiek, mentaal of emotioneel), kunnen er ineens ideeën, zinnen of beelden ontstaan.
Alsof er even een luikje wordt opengezet.
Niet omdat ik hard mijn best heb gedaan dit te bedenken,
maar eerder omdat ik het toegelaten heb.
Integratietijd kan daarmee de schijn hebben van leegte,
terwijl het eerder een vruchtbare stilte is.
Vooruitgang door niets doen:
het kan soms daadwerkelijk zo simpel zijn.
