De intelligentie van inspiratie
‘Van integratietijd naar creativiteit’
Hard werken of juist speels?
Vanuit de topsport leerde ik van jongs af aan om te pushen wanneer ik iets neer wilde zetten.
Hiermee heb ik onder anderen kwaliteiten als discipline en doorzettingsvermogen geleerd, die me vandaag de dag heel mooi van pas komen.
Al ‘hard werkend’ kun je prima creatieve vermogens tentoonspreiden.
Creatief in sport, spel, kunst, talen, humor. Noem het maar op.
Altijd uit dit vaatje tappende daarentegen, doet de vraag rijzen of ik destijds wel enig idee had wat creativiteit nou eigenlijk is.
Intelligentie is creativiteit dat plezier maakt
Dit vind ik een leuke uitspraak.
Maar hoe toveren we die plezierige creativiteit nou eigenlijk tevoorschijn?
Bij het bouwen van mijn website, het schrijven van blogs en het vinden van een karaktervolle werkplek zijn verschillende elementen daarin heel mooi samengekomen. Ik heb creativiteit steeds meer leren ervaren als een ontvankelijk proces.
De kunst van ontvankelijk creëren
Volgens mij is het diepere, bezielde creëren – dat wat werkelijk raakt, klopt en resoneert – niet iets wat zich af laat dwingen. Wanneer ik probeer te forceren, merk ik dat woorden leeg worden, beelden vlak, keuzes krampachtig. Er ontstaat iets, maar het leeft niet.
In de eerdere blog over integratietijd, schreef ik dat het soms lijkt alsof er niets gebeurt, terwijl er in de onderstroom veel gaande is. Juist in rust, stilte en niets doen vallen puzzelstukken vaak op hun plek. De juiste woorden dienen zich aan zonder dat ik ernaar zoek.
Ideeën die bewegen onder de oppervlakte.
Verbinden zich.
Dat vraagt een vorm van vertrouwen die anders voelt dan vertrouwen in hard werken. Hard werken geeft het gevoel dat je controle hebt. Ontvankelijkheid vraagt juist dat je tijdelijk kunt verdragen dat je nog niet weet waar iets naartoe beweegt. Dat je ruimte laat voor een antwoord dat zich nog niet volledig heeft laten zien. Best een uitdaging. Zeker voor mensen die gewend zijn aan intensiteit, tempo en zelf initiatief nemen.
Een plek die me roept
Het afgelopen halfjaar ben ik daar op een bijzondere manier mee geconfronteerd. Zonder precies te begrijpen waarom, voelde ik me steeds sterker aangetrokken tot een bepaalde regio. Een gebied waar ik al jarenlang kwam, maar waar ik nooit eerder serieus had overwogen om te wonen of te werken.
Zo besloot ik dat het wel eens leuk kon zijn voor mijn hond om weer wat nieuwe plekken te ontdekken, wat verder van huis. Dit bracht ons in de waanzinnig mooie, omvangrijke natuur en heeft mijn ogen geopend.
Als we er een spirituele lading aangeven:
ik voel en weet dat ik daar moet zijn.
Automatisch raak ik geïnspireerd als ik daar ben, ontstaan er ideeën voor blogs en verloopt het schrijven erna moeiteloos. Hoe meer bossen we in deze regio opzoeken, hoe duidelijker dit besef voor mij doordruppelt. Je zou met recht kunnen zeggen dat dit voelt als vruchtbare bodem voor mij.
Toen ik deze eerste gedachten opschreef, had ik nog geen idee waar ze toe zouden leiden. Inmiddels ben ik in gesprek over een praktijkruimte in precies die regio.
Achteraf lijkt het logisch. Op het moment zelf voelde het vooral als luisteren naar iets dat zich nog niet volledig liet begrijpen. Stap voor stap werd zichtbaar waar het naartoe wilde bewegen.
💫
Inspiratie laat zich niet vangen.
Wel ontvangen.
De mooiste ideeën heb ik niet bedacht.
Ik heb ze leren herkennen.
