Onverwachte ontmoeting

“Ochtendwandeling in Griekenland”

Zo’n half jaar geleden liep ik tijdens een reis door natuurgebied Prespa in Griekenland een hond tegen het lijf.
Het was vroeg in de ochtend, nog donker, en ik wandelde alleen door de bergen.
Vooraf was ons nadrukkelijk verteld afstand te houden van de honden in het gebied — ze konden onvoorspelbaar en agressief reageren.

Vanuit mijn ooghoek zag ik ineens een wolfachtig silhouet op me af komen.
In tempo, recht op me af. In de verte klonk luid geblaf van meerdere honden, maar deze ene bleef opvallend kalm.
Hij kwam dichtbij, keek me aan, vriendelijk en rustig.
Ik groette hem en liep door.

Even later keek ik om. Hij volgde me.
Niet opdringerig, niet gehaast – maar precies snel genoeg om me niet uit het oog te verliezen.
Een rustige, bijna nonchalante gang.
Terwijl het langzaam lichter werd, zag ik zijn vacht beter: kleurrijk, vol schakeringen, met een karakteristieke uitstraling.

Aangekomen bij het dorp waar we verbleven, maakte ik me klaar voor de dag. Telkens als we s’ avonds terugkwamen, was hij in de buurt. Alsof hij precies wist waar hij moest zijn. Deze hond trok meer en meer mijn aandacht. De volgende ochtend trof ik hem op de binnenplaats van het hotel. Wachtend op een liefdevolle knuffelsessie.
Laat dat maar aan mij over😉

Een hond die me raakt

Na een paar dagen voelde ik het helder:
deze hond neem ik mee naar Nederland.

Het bleek een straathond te zijn, bekend in het dorp van zo’n 110 inwoners, zonder eigenaar.
Via via kwam ik in contact met een vrouw uit het dorp die zich om hem bekommerde.
Ze vertelde me zijn naam: Dias. Ze maakte zich zorgen om zijn veiligheid.

Ik gaf aan dat ik hem graag wilde adopteren, maar eerst terug moest naar Nederland om de juiste omstandigheden te creëren.
In de dagen daarna werd steeds duidelijker waar haar zorgen vandaan kwamen.
Honden worden hier anders behandeld dan bij ons.
Dias werd regelmatig weggejaagd, soms werd er met spullen naar hem gegooid.
Later in Nederland zag ik op een röntgenfoto dat hij zelfs een kogel in zijn rug had.

Afscheid en terugkeer

Na vele knuffelmomenten nam ik afscheid en reed terug naar Nederland.
Drie weken later vloog ik terug om hem op te halen.
Met hulp van een contactpersoon van de lokale gemeente regelden we alles:
dierenarts, chip, vaccinaties, kennel en paspoort.

Het ophalen zelf was een hele expeditie.
Zou hij me nog herkennen?
Zou hij meegaan?
Met mij op de kamer in het hotel slapen?
Zou hij drie uur in de auto volhouden?
In een kennel stappen — zonder dwang?
En dat alles binnen één avond?!

Bij onze hereniging sprong hij zonder aarzelen in mijn armen.

Die avond brachten we door bij dorpsbewoners die Dias vaker in huis hadden genomen, maar bij wie het uiteindelijk niet lukte hem te houden.
Te veel reizen, te weinig ruimte voor zijn avontuurlijke aard. Samen bereidden we hem voor op vertrek.
Zij namen afscheid. Het contact is nog steeds warm — ze zijn ons later zelfs in Nederland komen opzoeken.

De transfer

Om vijf uur ’s ochtends vertrokken we richting Thessaloniki. Enkele uren en een huurauto vol met haren en bevochtigde ramen later – maar we hadden het gered. Het laatste uur werd Dias onrustiger.
Zijn systeem voelde aan alles dat er iets spannends stond te gebeuren.
En dat klopte.
Meevliegen in de cargo, opgehokt in een kennel.
Ga er maar aanstaan..
Gelukkig konden we dankzij de hulp van een bevriende contactpersoon overal doorlopen op het vliegveld. Kalm en zonder gehaast.
In een afgesloten ruimte begeleidden we hem de kennel in.

Gezien alles wat hij in korte tijd meemaakte, blijft het me verbazen hoe soepel het ging. Het vertrouwen dat hij liet zien – ondanks alles wat hij eerder had meegemaakt – is indrukwekkend.

Thuiskomen

Inmiddels een week in Nederland, waren we voor het eerst een dag van elkaar gescheiden.
Tijdens een proefdag bij de dagopvang. Toen ik hem kwam ophalen, hoorde hij mijn voetstappen van ver. Hij sprong over een poort van 2,5 meter, landde, zag me – en kwam in volle vaart op me af.
Geen enkele intentie om te vluchten, maar om even te laten weten:
‘wij gaan toch echt bij elkaar blijven‘

Voor de opvang was het reden om hem alsnog te weigeren. Weer een ervaring rijker 😉

Inmiddels is hij heel mooi geland op zijn nieuwe plek. We zijn veel op pad samen en trekken met regelmaat de bossen in, waar hij de vrijheid krijgt die hij kent.
Met nu het verschil dat er altijd iemand bij hem is.
Ik gun hem een ruim speelveld en kan zien dat hij daar enorm van geniet.
En daar geniet ik dan weer stilletjes van.
Soms is hij uit zicht, maar nooit echt weg.
We vinden elkaar altijd weer.

Publicatie

De Griekse journaliste Sofia Papadopoulou van ΑΠΕ-ΜΠΕ / Athens Macedonian News Agency publiceerde een artikel over mijn ontmoeting met Dias en de bredere problematiek rondom straathonden in Griekenland (inclusief Engelse vertaling via LinkedIn).

In Griekenland leven naar schatting honderdduizenden straathonden. Veel dieren zijn het gevolg van ongecontroleerde voortplanting, gebrek aan structureel beleid en beperkte middelen op lokaal niveau.
Straathonden bewegen zich daardoor in een grijs gebied: zichtbaar en in grote getalen aanwezig, maar meestal niet werkelijk gezien.

Tegelijkertijd zijn er plekken waar beweging ontstaat.
Deze adoptie is mede geslaagd doordat de lokale gemeente van het dorp Agios Germanós actief heeft meegewerkt en beschikt over een fonds voor dit soort situaties.
Dias was de eerste hond uit dit project bij wie het daadwerkelijk gelukt is.
Een klein, maar betekenisvol precedent.
Het laat zien dat wanneer individuen, gemeenschappen en lokale overheden elkaar weten te vinden, er resultaten mogelijk zijn.

Het heeft mij in ieder geval een heel mooi cadeautje opgeleverd.